บทที่ 3 มึงจะร้องไห้หาพ่อมึงเหรอ
“พี่ราชาเดี๋ยวค่ะ!” ไอรินกำลังจะลุกตามไปแต่ก็โดนแอลคว้าข้อมือเอาไว้ก่อน
“กลับไปก่อนเถอะน้อง พรุ่งนี้ค่อยมาหามันใหม่ ตอนนี้มันอารมณ์ไม่ดีอยู่” แอลพูดขึ้น เพราะเขารู้อารมณ์ของเพื่อนตัวเอง ถ้าปล่อยให้ไอรินตามไปมีหวังไอ้ราชาไม่ผลักออกก็โดนถีบออกมาแน่ๆ
ก็ใช่ว่าเรื่องที่เขาพูดๆ กันจะไม่เป็นความจริงที่ไหน เพื่อนเขามันเป็นพวกพูดจาขวานผ่าซาก แทนตัวเองว่า กู แทนคนอื่นว่า มึง เป็นคนขี้รำคาญ หากพูดไม่ฟังก็ต้องใช้กำลัง โดยเฉพาะสาวๆ ที่ชอบมาเกาะแกะ เพื่อนเขาเป็นพวกที่ไม่ชอบให้ใครมาโดนตัวสุ่มสี่สุ่มห้า หากยังพูดไม่ฟังก็เตรียมโดนเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่สนเพศได้เลย
ก็นี่แหละ
เพราะเป็นแบบนี้พวกผู้หญิงถึงได้กลัวเพื่อนเขานัก แต่ไอนิสัยอื่นๆ ที่บอกว่าเป็นอันธพาล ตบตีคนอื่นไปทั่ว ชอบขโมยของนี่ไม่มีอะไรที่เป็นความจริงสักอย่าง แต่เพื่อนเขามันสนใจที่ไหน ดีซะอีกที่มีข่าวแบบนั้นพวกสาวๆ จะได้เลิกยุ่งกับตัวเอง
“ก็ได้ค่ะ” ไอรินตอบเสียงเศร้า วันนี้ได้เจอกันแล้วแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะโกรธเธอมากจริงๆ สุดท้ายก็ต้องเดินคอตกออกจากคณะวิศวะกลับคณะของตัวเองไปเรียนตามปกติ
“เฮ้ยไอ้ราชา กับน้องแว่นคนนั้นมีเรื่องไรกันวะ?” ราชาทำเป็นหูทวนลม สองแฝดที่อยากรู้ก็จี้ถามไม่เลิกจนคิ้วของเขาเริ่มกระตุกด้วยความรำคาญ
“ตอบมาหน่อยเร็ว”
“เออเร็ว พวกกูอยากรู้ ตอบๆ มา”
“แล้วพวกมึงจะมาเสือกเรื่องของคนอื่นทำไม” ราชาตอบกลับหน้าตึง แต่แทนที่สองแฝดจะสำนึก แต่เปล่าเลย กลับยิ้มหน้าบานซะงั้น
“เชี่ยๆ หรือว่าน้องเขามาสารภาพรักกับมึงวะ!” แอลพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ไม่ใช่” ราชาตอบปฏิเสธ
“งั้นน้องเขาจะอยากมาเจอคนอย่างมึงทำไม?” เอซทำหน้างง ส่วนคนโดนถามก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองกับร่างบางให้เพื่อนฟัง
“อ๋อ ถึงว่าน้องเขาพูดขอโทษที่ปฏิเสธความหวังดีของมึง”
“หึ” ราชาเค้นหัวเราะออกมา ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวเสียที่ตัวเองโดนตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกแบบนี้
“แต่กูว่าน้องเขาก็ดูรู้สึกผิดจริงๆ นะ มึงก็ลองให้โอกาสน้องเขาได้ขอโทษหน่อยเหอะ สภาพน้องเขาน่าสงสารจริงๆ นะเว้ย!” แอลพูดขึ้น แต่ราชาก็ยังทำหน้านิ่งไม่สนใจอะไร
“โหยย ไม่มีรถเลยเหรอเนี่ย!” ไอรินบ่นออกมา วันนี้คลาสเลิกดึกมากเพราะอาจารย์ดันทำโทษนักศึกษาที่ไม่ตั้งใจฟังก็เลยเริ่มเรียนกันใหม่ คนที่ตั้งใจฟังอย่างเธอก็เลยโดนหางเลขไปด้วย จนตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้วเธอยังไม่ได้กลับบ้านเลย แถมรถแท็กซี่ก็ไม่มีมาเลยสักคันอีก
“สงสัยต้องเดินออกไปเรียกด้านหน้าละมั้ง” ไอรินพูดกับตัวเอง ในซอยมหาลัยถ้าไม่ใช่ช่วงเลิกเรียนก็จะไม่ค่อยมีรถสาธารณะเข้ามาเท่าไหร่ เพราะงั้นตอนนี้เธอก็คงทำได้แค่เดินไปด้านหน้าที่พอตกดึกก็กลายเป็นซอยเปลี่ยวๆ แต่ยังไงเธอก็ต้องเดินไปอยู่ดีเพราะมันเป็นทางเดียวที่เธอจะเรียกรถได้
ไอรินตัดสินใจเก็บมือถือใส่กระเป๋า สายตาของเธอมองซ้ายมองขวาอย่างระวังตัวก่อนจะเริ่มก้าวเดิน ระหว่างทางก็มีแต่รถที่ขับผ่านไปผ่านมาเพียงเล็กน้อย แถมยังไม่มีรถแท็กซี่ที่ว่างเลยสักคัน จนกระทั่ง...
หมับ!
“กรี๊ดดด!!” ไอรินกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจ มือของเธอโดนใครบางคนจับไว้ก่อนจะลากเธอให้เดินตามไป ร่างบางทั้งดิ้น ทั้งข่วนแขน แม้กระทั่งก้มลงกัด แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีที่จะปล่อยมือเธอเลยสักนิด
“ปล่อยฉันนะไอ้โจรชั่ว! ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วยย!!” ไอรินตะโกนสุดเสียง ช่วงนี้ที่มหาลัยก็ประกาศเตือนบ่อยๆ ว่ามีโจรปล้นชิงทรัพย์ ดูจากแผ่นหลังแล้ว
โจรคนนี้เป็นนักศึกษาอย่างแน่นอน!
“ฮึกฮื่ออ ปะ..ปล่อยนะ ฮึก! อยากได้อะไรก็เอาไปเลยฮื่ออ! ปล่อยฉันไปเถอะนะฮื่ออ!” เสียงร่ำไห้ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่หยุดเดิน ไอรินมองแผ่นหลังของชายคนนั้นทั้งน้ำตา ตัวของเธอสั่นทิ้มอย่างหนักด้วยความหวาดกลัว ความมืดของริมทางถนนยิ่งทำให้บรรยากาศมันดูน่ากลัวเป็นล้านเท่า จนกระทั่งชายคนนั้นหันมาพร้อมกับก้มตัวลงเพื่อให้เธอได้มองเห็นหน้าเขาชัดๆ
“พะ..พี่ราชา”
“กูแค่จะไปส่ง ไม่ได้จะพาไปฆ่า”
“มึงจะร้องไห้หาพ่อมึงเหรอ”
เอ้าคุณพรี่ ก็บอกดีๆ สิคะโอ๊ยย55555
